Storythai

วันนี้นั่งฟังเพลงอาราชิ
ทำให้นึกถึงช่วงเวลาที่ไปดูคอนอาราชิที่ญี่ปุ่น
ตอนไปดูคอนเนี่ย เกิดอะไรขึ้นเยอะมาก
เริ่มตั้งแต่ทำทู้กกก วิถีทางให้ได้ไป สารพัดจะทำ
แล้วก็ทะเลาะกับพี่อ้อยไม่รู้กี่ร้อยรอบ กว่าจะได้ไป ระหว่างไป แล้วหลังจากกลับมาอีก

พอมาชอบน้องก็ยังอุตส่าห์ได้ไปอีกนะ จำไม่ได้แล้วว่ะว่าสรุปไปมากี่รอบ
ตอนไปงานจับมือน้องเนี่ยมันบ้าสุดๆแล้ว ทั้งๆที่รู้ว่าแค่ไปจับมือก็ยังไป

พี่อ้อยมีแผนจะไปปีหน้า ตอนอาราชิครบสิบปี
(ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะสิบปีแล้ว)
อยากไปด้วย แต่คิดว่าคงไม่มีเงินไป จะเกาะเงินคนอื่นไปอีกก็คงไม่ไหวแล้วล่ะ

คิดๆดู รู้สึกว่าตัวเองหนีจากญี่ปุ่นไปไม่พ้น
ตอนมาชอบน้องก็ไม่ได้คิดไว้ว่าน้องจะได้ไปทำงานออกอะไรที่ญี่ปุ่นเลยนะ
เรียกว่าเป็นวังวนจริงๆ

อย่างไมค์ ฮีก็เลิฟประเทศนี้อย่างเห็นได้ชัดยังไงบอกไม่ถูก
เวลาไมค์ไปที่นั่นดูไมค์แฮปปี้มากๆเลยอ่ะ ไหนจะชอบกินอาหารญี่ปุ่นอีก
มาเล่นละครยังเล่นเป็นคนญี่ปุ่นอีกแหน่ะ ผู้กำกับช่างรู้ใจเนาะ

เฮ้อ... อีกอย่างนึงที่คิดถึงก็คือความรู้ภาษาญี่ปุ่น
เรียนจบแล้วก็คืนอาจารย์ไปเลย แทบจะจำอะไรไม่ได้แล้ว
คิดแบบนี้ทำให้อยากไปเรียนต่อญี่ปุ่น ซักปีนึงไรงี้
แต่ก็เป็นแค่ความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริงขึ้นมานั่นแหละ

ใกล้วันสงกรานต์แล้ว พรุ่งนี้ไปทำงานนี่คงเงียบเป็นป่าช้า
คิดดู... เจ้านายยังไม่มาอ่ะ
อยากหยุดกับเค้าเหมือนกันแหละ
แต่ติดต่อลูกค้าต่างประเทศ ลูกค้าเค้าไม่ได้มาหยุดเหมือนเรานี่หว่า
ถ้าหยุด คนที่จะคอยดูงานที่ออฟฟิซก็จะไม่มีเลย

ทำงานแล้วเหมือนต้องมีความรับผิดชอบสูงมาก
อย่างตอนเรียน วันไหนไม่อยากตื่น หรือว่าอยากจะไปทำอะไรเป็นพิเศษ
ก็หยุดเรียนไปเลย ไม่มีปัญหา
แต่ทำงานมันหยุดไม่ได้อ่ะ... เศร้าจัง...

พี่อ้อยคงคิดอยู่ในใจ
"เป็นไงล่ะ รู้สึกแล้วใช่มั้ย"
ฮ่าๆๆๆ